នៅលើផ្ទៃទឹកដ៏ភ្លឺចែងចាំងនៃបឹងទន្លេសាប ជីវិតផ្លាស់ទីដោយចង្វាក់ស្ងប់ស្ងាត់ – ទូកអណ្តែតឆ្លងកាត់បឹង ក្រុមគ្រួសារជាច្រើនកសាងអនាគតរបស់ពួកគេនៅលើផ្ទះអណ្តែតទឹក។ យ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់ក្មេងស្រីជាច្រើននៅក្នុងសហគមន៍ទាំងនេះ ឱកាសសិក្សាច្រើនតែបញ្ចប់បន្ទាប់ពីថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យ។ ចម្ងាយ ការលំបាកផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ និងការព្រួយបារម្ភអំពីសុវត្ថិភាព អាចធ្វើឱ្យកាសអប់រំបន្តហាក់ដូចជា មិនអាចទៅដល់។
ប៉ុន្តែសម្រាប់ យុវតី ថេង អមរា មានវ័យ ១៦ឆ្នាំ ការអប់រំគឺជាដំណើរដ៏មានតម្លៃ។
បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យ នៅក្នុងភូមិអណ្តែតទឹក អមរា ស្រមៃចង់បន្តការសិក្សាបន្ថែមទៀត។ វិទ្យាល័យដែលនៅជិតបំផុត – វិទ្យាល័យស្រុកឯកភ្នំ – មានចម្ងាយជិត ៩០គីឡូម៉ែត្រ។ ការទៅដល់សាលារៀន ត្រូវការធ្វើដំណើររាប់ម៉ោងដោយទូក និងឡានតាក់ស៊ី ការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ និងហត់នឿយជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ អមរា បានបដិសេធមិនឱ្យចម្ងាយដ៏ឆ្ងាយកំណត់អនាគតរបស់នាងទេ។
ដោយមានការលើកទឹកចិត្តពីក្រុមគ្រួសារ និងការតាំងចិត្តផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្លួន អមរា បានចុះឈ្មោះចូលរៀនថ្នាក់ទី១០ ហើយបានផ្លាស់ទៅស្នាក់នៅអន្តេវាសិកដ្ឋានសិស្សនៅជិតសាលារៀន។ នៅទីនោះ នាងបានចូលរួមស្នាក់នៅជាមួយក្មេងស្រី ៤២ នាក់ផ្សេងទៀត ដែលមកពីសហគមន៍ដាច់ស្រយាលជុំវិញទន្លេសាប។ នារីវ័យក្មេងដែលរួបរួមគ្នាដោយក្តីសុបិនរួមនៃការរៀនសូត្រ និងលទ្ធភាព។
«ការគាំទ្រពីឳពុកម្តាយ និងបងស្រី បានផ្តល់កម្លាំងចិត្តឱ្យខ្ញុំរឹងមាំ និងអាចមករៀនឆ្ងាយពីផ្ទះ» អមរា បានរៀបរាប់។ «ការអប់រំគឺមានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់អនាគតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់ក្លាយជាគ្រូបង្រៀន ដូច្នេះខ្ញុំអាចជួយកុមារនៅក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំ»។
ពាក្យសម្ដីរបស់ អមរា ឆ្លុះបញ្ចាំងពីក្តីសង្ឃឹមរបស់ក្មេងស្រីរាប់មិនអស់ដែលធំឡើងនៅក្នុងសហគមន៍ដែលងាយរងគ្រោះ ជាកន្លែងដែលឧបសគ្គជារឿយៗស្ថិតនៅចន្លោះក្តីសុបិន្តរបស់ពួកគេ។ ភាពក្រីក្រ និងចម្ងាយអាចប្រឈមនឹងវិថីអប់រំរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែភាពធន់ និងមហិច្ឆតារបស់ពួកគេភ្លឺចែងចាំង។
អស់រយៈពេលជាងពីរទសវត្សរ៍មកហើយ គំនិតផ្តួចផ្តើមដែលដឹកនាំដោយ អង្គការ អេដ អេ អាកស្យុង (Aide et Action / Action Education) ក្នុងភាពជាដៃគូជាមួយកម្មវិធីអប់រំកុមាររបស់មូលនិធិ Education Above All សហភាពអឺរ៉ុប និងដៃគូរបស់ខ្លួនជាច្រើនផ្សេងទៀត បានធ្វើការដើម្បីផ្លាស់ប្តូរការពិតនេះ។ អាហារូបករណ៍ សម្ភារៈសិក្សា និងបរិយាកាសសាលារៀនដែលមានសុវត្ថិភាព ជួយក្មេងស្រីឱ្យបន្តការសិក្សា និងបន្តមហិច្ឆតារបស់ពួកគេ។ កម្មវិធីទាំងនេះ ធ្វើច្រើនជាងការផ្តល់ការអប់រំ – ពួកគេផ្តល់អំណាចដល់ក្មេងស្រីក្នុងការបង្កើតអនាគតរបស់ខ្លួន និងលើកកម្ពស់សហគមន៍របស់ខ្លួន។
លោក វន សំភាស់ នាយកអង្គការ អេដ អេ អាកស្យុង បានមានប្រសាសន៍ថា «ការអប់រំរបស់ក្មេងស្រីគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃវឌ្ឍនភាព។ នៅពេលដែលក្មេងស្រីរៀនសូត្រ នាងទទួលបានអំណាចក្នុងការសុបិន ភាពជាអ្នកដឹកនាំ និងបង្កើតការផ្លាស់ប្តូរជាវិជ្ជមាន»។
ដំណើររបស់ អមរា គឺជាឧទាហរណ៍ដ៏មានឥទ្ធិពលមួយ។ ពីភូមិអណ្តែតទឹកមួយនៅលើបឹងទន្លេសាប រហូតដល់ថ្នាក់រៀនឆ្ងាយពីផ្ទះ អមរា កំពុងបង្ហាញថា ក្តីសុបិន្តអាចធ្វើដំណើរហួសពីចម្ងាយ។ ការតាំងចិត្តរបស់ អមរា ឆ្លុះបញ្ចាំងពីកម្លាំងរបស់ក្មេងស្រីគ្រប់ទីកន្លែងដែលខិតខំរៀនសូត្រ រីកចម្រើន និងកសាងអនាគតកាន់តែប្រសើរ។
ម្តាយរបស់ អមរា គឺអ្នកស្រី ថេង សុភាព រំលឹកឡើងវិញនូវការសម្រេចចិត្តអនុញ្ញាតឱ្យកូនស្រីរបស់គាត់សិក្សាឆ្ងាយពីផ្ទះ។ គាត់បាននិយាយថា «ខ្ញុំព្រួយបារម្ភអំពីសុវត្ថិភាពរបស់គាត់។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានដឹងថា ការអប់រំគឺជាអំណោយដ៏ល្អបំផុតដែលខ្ញុំអាចផ្តល់ឱ្យគាត់។»
ឥឡូវនេះ អមរា កំពុងសិក្សាថ្នាក់ទី១០ នៃវិទ្យាល័យស្រុកឯកភ្នំ ខេត្តបាត់ដំបង។ អមរា កំពុងធ្វើឲ្យការសិក្សារបស់នាងមានតុល្យភាពជាមួយនឹងការទៅលេងផ្ទះនៅពេលដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ដំណើរនេះវែងឆ្ងាយ ប៉ុន្តែចក្ខុវិស័យរបស់នាងនៅតែច្បាស់លាស់។ នាងបាននិយាយថា «វាមិនងាយស្រួលទេ។ ប៉ុន្តែមេរៀននីមួយៗនាំខ្ញុំឱ្យខិតទៅជិតក្តីសុបិន្តរបស់ខ្ញុំ។»
រឿងរ៉ាវរបស់នាងគឺជាការរំលឹកថា វឌ្ឍនភាពច្រើនតែចាប់ផ្តើមដោយជំហានតូចៗ។ ជម្រើសដែលធ្វើឡើងនៅចំពោះមុខការលំបាក ដឹកនាំដោយក្តីសង្ឃឹម។ នៅទូទាំងទន្លេសាប សហគមន៍បន្តរីកចម្រើន និងសម្របខ្លួន ហើយក្មេងស្រីដូចជា អមរា កំពុងដឹកនាំផ្លូវឆ្ពោះទៅរកអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង។
ក្នុងឱកាស ទិវាអន្តរជាតិនារី នេះ រឿងរ៉ាវរបស់ អមរា រំលឹកយើងអំពីអំណាចនៃឱកាស។ ការអប់រំមិនត្រឹមតែជាសិទ្ធិប៉ុណ្ណោះទេ វាគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់សមភាព និងវឌ្ឍនភាព។ នៅពេលដែលក្មេងស្រីត្រូវបានផ្តល់ឱកាសឱ្យរៀនសូត្រ ពួកគេទទួលបានឧបករណ៍ដើម្បីកំណត់វាសនា និងជម្រុញការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងពិភពលោកជុំវិញពួកគេ។
សម្រាប់ម្ចាស់ជំនួយ និងដៃគូអភិវឌ្ឍន៍ សារនេះគឺជាការអញ្ជើញឱ្យបន្តវិនិយោគលើសក្តានុពល។ ដំណើរពីភូមិអណ្តែតទឹកទៅកាន់ថ្នាក់រៀនអាចចំណាយពេលយូរ ប៉ុន្តែដោយមានការគាំទ្រ វាអាចធ្វើទៅបាន។ អាហារូបករណ៍នីមួយៗ សម្ភារៈសិក្សានីមួយៗ និងកន្លែងសិក្សាដែលមានសុវត្ថិភាពនីមួយៗ តំណាងឱ្យក្តីសង្ឃឹម៕
